Wilt u uw steentje bijdragen in de Hoeksche Waard? Wij zijn op zoek naar enthousiaste vrijwilligers.

Meer weten

Wilt u ook vrijwilliger worden in uw regio?

Neem contact met ons op

Hoeksche Huiskamer tegen eenzaamheid

Het verhaal van Mevrouw de Snoo

Mevrouw Agnes de Snoo is 82 en de laatste jaren vaak verhuisd. Van Maasdam naar Barendrecht, van Barendrecht naar Puttershoek, van Puttershoek naar ’s-Gravendeel en weer terug. Altijd samen met haar man en altijd om heel praktische redenen. Toen haar man wegviel, bleek echter dat door alle verhuizingen haar sociale netwerk niet groot was. Toen ze zelf lichamelijke klachten kreeg, werd dat nog duidelijker. Mevrouw De Snoo vereenzaamde.

“Ik heb bijna een jaar lang voor mijn man gezorgd toen hij ziek werd. We waren al zo lang samen. Ik wilde niet dat hij door iemand anders werd verzorgd. Ik nam hem letterlijk op mijn rug als hij naar het toilet moest, douchte hem zelf en deed alles voor hem. Op het laatst zei de huisarts, een geweldige man, dat hij dat niet goed meer vond. Ik sliep niet, omdat ik hem continue in de gaten hield, en fysiek was het ook te zwaar voor mij. Toen is er zorg gekomen tijdens de nacht, zodat ik weer wat kon slapen. Maar dat was maar twee dagen, toen overleed mijn man. Ik woonde toen in ’s-Gravendeel in een heel mooi appartement, maar ik was daar wel alleen. Mijn kinderen wilden graag dat ik wat dichterbij kwam wonen en toen ben ik naar Puttershoek verhuisd.”

"Mijn kinderen zijn heel blij dat ik hier naartoe kan"

“We waren samen al een paar keer verhuisd, maar soms zonder er goed over na te denken: dan hadden we een mooie plek, maar konden we de fietsen bijvoorbeeld amper uit de schuur krijgen. Of we besloten naar een mooie nieuwe wijk in Barendrecht te gaan, maar moesten dan steeds door de tunnel als we op bezoek gingen bij de kinderen. Dat ging op een gegeven moment niet meer. Nu woon ik weer in Puttershoek, maar ik ken hier niet veel mensen. En omdat ik allerlei klachten kreeg, kon ik op een gegeven moment ook niet meer zelf de deur uit, dus werd mijn wereldje erg klein.”

“De assistente van de huisarts komt regelmatig bij me langs en zij zei op een gegeven moment dat ze merkte dat ik wat vereenzaamde. Dat was ook zo: ik vond er niet zoveel meer aan. Toen vroeg ze of ik het goed vond als er eens iemand een praatje zou komen maken en dat vond ik natuurlijk prima. Ik hou erg van gezelligheid. Zo is Marcella een keer langsgekomen. Zij vertelde me over de Hoeksche Huiskamer die in Puttershoek was gestart en of ik het leuk zou vinden daar naartoe te gaan. Maar ik kan er niet zelf naartoe, dus ik dacht dat dat niet kon. Maar nee hoor, ze zei dat ik dan gehaald en thuisgebracht zou worden en dat dat echt geen probleem was.”

“En dat is zo fijn! De vrijwilligers die dit doen, zijn grandioos! Zo lief! Ik word elke week gehaald en gebracht door Peter en de vrijwilligers hier zorgen dat we een lekker kopje koffie krijgen en ’s ochtends kletsen we dan bij over de afgelopen week. Ik was bang dat dat veel over problemen en dergelijke zou gaan, maar dat is helemaal niet zo. Ik tob zelf best met mijn gezondheid nu, maar vind het zo fijn om te merken dat ik ondanks dat nog iets kan doen voor een ander. De vrouw waar ik altijd naast zit, zit in een rolstoel. Ik kan voor haar elke keer nog haar mandarijntje pellen of een appeltje schillen. Dat doet me goed.”

“Ik blijf ook altijd voor de lunch en de middag. Je hebt geen idee wat er bij de lunch allemaal op tafel komt: ongelofelijk. ’s Middags sjoelen we, of doen we een ander spelletje. Mijn schoonzus is heel creatief en zij komt weleens langs om bloemstukjes met ons te maken voor Kerst bijvoorbeeld. Dat is beregezellig. Vorige week was ik pas om kwart voor vier thuis. Ik kom er hier achter dat ik toch best wel veel mensen via via ken. Er is bijvoorbeeld een mevrouw die mijn naam herkende. Ze zegt: ‘Hebben uw kinderen niet bij die van mij op school gezeten?’, dus dat zoeken we nu uit. En van iemand anders hoorde ik dat hij nog wist dat mijn man veel had gedaan voor de voetbalclub in de tijd dat we in Maasdam woonden.”

“Het is heel fijn om te merken dat je zo toch nieuwe mensen leert kennen. Mijn kinderen zijn ook heel blij dat ik hier naartoe kan. Ze merken dat ik er erg van opfleur. Ik kijk er elke week dan ook enorm naar uit hier naartoe te gaan en ik hoop dat ze snel genoeg vrijwilligers hebben om ook op donderdag een Hoeksche Huiskamer te openen, want dan kom ik ook op donderdag!”